Gevaar op de weg

Pas op: gevaar op de weg!

Ik woon in een groot dorp. Hier kun je nog gratis parkeren. Ja joh, bestaat tegenwoordig nog, dat er nog iets gratis is. Eerder kon je je fiets ook nog gewoon laten staan, maar het wordt nu steeds spannender of je daarna lopend naar huis moet. Hoe je je in het verkeer begeeft, is belangrijk om de sfeer in het dorp te behouden. Ik verbaas me nl over de agressie in het verkeer. Maar goed, het begint al bij de kinderen. Die leren we deel te nemen aan het verkeer. Ik zie me nog naast mijn oudste kind fietsen. Hij trapte zich drie keer in de rondte op zijn kleine fietsie, ik donderde bijna van de fiets omdat ik te langzaam ging en ook nog eens een fietsstoeltje voorop én achterop had.

‘Hier afstappen. Goed naar links kijken, dan naar rechts en weer naar links.’ Dit ideale kind deed het altijd goed. Als het toch niet goed ging, kwam dat door een automobilist die dan stopte en ons voor liet gaan. Doe dit nóóit lieve mensen: zo verwarrend voor kinderen, ineens mogen ze oversteken terwijl er een auto aankomt. Zo dom! Maar ik heb nog een kind. Eitje, zou je denken. Goed geoefend met kind 1, geen ongelukken gebeurd, hij weet de regels. Of ie ze nu nog toepast is de vraag met zijn 12 jaar, maaaar tot nu toe geen grote heisa.

Kind 2 dus, dat werkt toch net even anders. Ook met hem deed ik hetzelfde kunstje: ernaast fietsen en maar herhalen wat hij waar moest doen. Maar ik had te maken met een gezellige flierefluiter. Wel gezellig hoor, dat geklets onderweg. Hij bracht ook iets meer spanning in onze fietstochtjes. Ineens kon ik m kwijt zijn, floep, had ie zijn stuur naar rechts gegooid achter een geparkeerde langs over de stoep om dan weer voor de auto uit te komen. Ik zie zijn blije stralende koppie nog. Zo trots op zijn actie. Ik schuddend met mijn hoofd. Op zich is het ook met hem wel goed gekomen in het verkeer. Tenminste, dacht ik.

Inmiddels zit mijn blije flierefluiter kind in groep 7. Dat betekent het Verkeersexamen. Ik vroeg me nog af, waarom pas in groep 7? Hij gaat al jaren zelfstandig naar school. Val ik in de categorie ‘luie ontaarde moeders’? Moeders die haar kinderen te vroeg zelfstandig laten zijn. Nou…..dan pass ik deze door naar de coronatijd: gelieve geen ouders bij school graag.

Maar afijn, het Verkeersexamen. Dat betekent? Inderdaad weeeer leren. Dus gisteravond vol ‘positieve goede moed’ werden er twee verfrommelde papieren met verkeersborden op de keukentafel gesmeten. Zo, hij had er zin in zeg maar.
Maar, hij deed het heel goed. Ik maakte er een lolletje van, dat helpt. Ik kreeg wel even de mededeling dat het niet zo precies hoefde. Ah niet zo precies, dus links en rechts komt niet zo nauw? Toen een vraag/opmerking, dan wordt het interessant: ’Mam, ik snap gewoon niet waarom ik dit moet leren hoor. Ik zie echt noooooit verkeersborden!’
‘Echt? Dit ga je niet menen, de straten staan vol met borden, het is eigenlijk een overkill aan borden. Ze staan daar niet voor niks, pipo de clown. Daar staan de verkeersregels op.’ ‘Nou ik zie ze nooit en het gaat altijd goed toch? Wat een gedoe’ (nou ben ik het wel met hem eens dat gedoe niet leuk is, hou ik ook niet van). ‘Je ziet ze nooit, dat bestaat echt niet!’ zeg ik tegen hem. ‘Oké, ik zie soms wel een bord, maar ik kijk daar gewoon niet naar’. Aha natuuuurlijk! Nou lekker dan dit. Achteraf gezien, is dit bij hem ook compleet ‘logisch’. Echt, een handleiding bij de geboorte van dit kind was welkom geweest.

Maar beste mensen, wees dus gewaarschuwd. Ik doe mijn best om ze wat bij te brengen. Of het lukt moet blijken, maar ik heb er wel vertrouwen in. Maar pas toch even op in het verkeer als je een jongen op de fiets ziet die zijn ogen dicht heeft.


* Deze foto laat precies het verschil zien: de één staat keurig te wachten, de ander staat als een hooligan met gebalde vuist naar de mensen in de trein wild te doen. Prima plekje overigens, zo voor het spoor .